^{یادش بخیر،هیچ وقت شخصیت «گلام» را در کارتون گالیور از یاد نمی برم،همان شخصیتی که در هر صورتی منفی بافی می کرد وبا گفتن جمله من می دونم ما موفق نمی شیم ومن می دونم.... کلی موج منفی به گالیور ولی لی پوتی ها می داد.}

^{البته شخصیت «گلام »تنها منحصر به کارتون گالیور نبود ،کاراکتر گلام یکی از آن شخصیتهایی است که می توان مثل او را در هر زمانی دید.انگار که بعضی ها کل زندگی را کنار گذاشته اند وچسبیده اند به منفی بافی!حتی بعضی ها هم هستند که درعین موفقیت باز هم منفی بافی می کنند و وقتی با آنها صحبت می کنی دقیقا عین کاراکتر گلام می گویند:من می دونم موفق نیستم.این موضوع حتی در رفاقتهای جوانی هم دیده می شود.گاهی اوقات برخی دوستان هستند که در هر شرایط ساز مخالف وناامیدی می زنند.مثلا اگر بگوییم دسته جمعی برویم فلان جا می گوید:من می دونم اونجا به ما خوش نمی گذره!من می دونم.یا مثلا اگر دسته جمعی تصمیم بگیریم برای کنکور بخوانیم،در حالی که هنوز هیچ چیزی شروع نشده می گوید:من می دونم این کار ما بیهودست،ما در کنکور موفق نمی شویم.}

^{اتفاقا هنوز شروع به کار نکرده هم می گوید:من می دونم این کار برای ما نمی صرفه ،ورشکسته می شویم.}

^{کلا آنقدر نا امید است که فقط کم مانده خودش واعتراف کند بگوید:من می دونم،دارم کلی موج منفی می دهم!اما دست خودم نیست.}

^{دراین بین خیلی ها معتقدند که در دوستی های جوانی باید از «گلام ها» فاصله گرفت وگرنه ما هم به تدریج شبیه «گلام» های امروزی می شویم.پس به جای این حرفها شاید بهتر است  قبل از شروع هر کاری ومعلوم نبودن نتیجه اش بگوییم :من می دونم موفق می شم،کافی است تلاش کنم، من می دونم.من می دونم نباید بهانه بیارم،من می دونم.}

^{البته از این موضوع هم نباید غافل شد که به هر صورت مدیران محترم هم باید در امور مختلف به فکر ما جوانان باشند،به همین دلیل درباره مدیران عزیز هم باید خوشبین بود گفت:من می دونم،مدیران به فکر ما هستند ،من می دونم.اگر هم درهمین عنفوان جوانی با تورم درگیرهستید بازهم خوبین باشد وبا جمله من می دونم،همه چی ارزان است من می دونم.}

^{البته نباید این موضوع را هم نادیده گرفت که حتی خود «گلام» هم برای لی لی پوتی ها راهکار ارائه می کرد اما بعضی ها دیگر از« گلام» هم بدتر هستند و فقط تو موج منفی می چرخند.}

آدما تا وقتي کوچيکن دوست دارن براي مادرشون هديه بخرن اما پول ندارن.
وقتي بزرگتر ميشن ، پول دارن اما وقت ندارن.
وقتي هم که پير ميشن ، پول دارن وقت هم دارن اما . . . مادر ندارن!...
به سلامتي همه مادراي دنيا...

ما بچه بودیم همش اون خانوم مجری مهربونه بودا خانوم رضایی!میگفت: شما... مام میگفتیم: ما؟میگفت: بعله شما

که نزدیک تلویزیون نشستی، یکم برو عقبتر بشین! مام میرفتیم عقب! بعد میگفت: یکم عقبتر!آقا مام تا نزدیکیهای در ورودی

میرفتیم عقب که نکنه لج کنه کارتون نشون نده..!یعنی یه همچین موجودات دوست داشتنی ای بودیم ما . . .

واما امروزه خانه های بزرگتر اما خانواده های کوچکتر داريم؛ راحتی بيشتر اما زمان کمتر
 
مدارک تحصيلی بالاتر اما درک عمومی پايين تر ؛ آگاهی بيشتر اما قدرت تشخيص کمتر داريم
 

 
 
متخصصان بيشتر اما مشکلات نيز بيشتر؛ داروهای بيشتر اما سلامتی کمتر
 
 
 
بدون ملاحظه ايام را می گذرانيم، خيلی کم می خنديم، خيلی تند رانندگی می کنيم، خيلی زود
 
 
 
عصبانی می شويم، تا ديروقت بيدار می مانيم، خيلی خسته از خواب برمی خيزيم، خيلی کم
 
 
 
مطالعه می کنيم، اغلب اوقات تلويزيون نگاه می کنيم و خيلی بندرت دعا می کنيم

 
 
 
چندين برابر مايملک داريم اما ارزشهايمان کمتر شده است. خيلی زياد صحبت مي کنيم، به اندازه
 
 
 
کافی دوست نمي داريم و خيلی زياد دروغ می گوييم
 
زندگی ساختن را ياد گرفته ايم اما نه زندگی کردن را ؛ تنها به زندگی سالهای عمر را افزوده ايم
 
 
 
و نه زندگی را به سالهای عمرمان
 
 
 
ما ساختمانهای بلندتر داريم اما طبع کوتاه تر، بزرگراه های پهن تر اما ديدگاه های باريکتر
 
بيشتر خرج می کنيم اما کمتر داريم، بيشتر می خريم اما کمتر لذت می بريم
 

آن سو برويم

 

 

روزها" ممکن است شما اينجا نباشيد که آنرا بفرستيد

                                             رمـز عاشـقی ... 

تو آیا عاشقی کردی بفهمی عشق یعنی چه؟
تو آیا با شقایق بوده‌ای گاهی؟
نشستی پای اشکِ شمعِ گریان تا سحر یک شب؟



تو آیا قاصدک‌های رها را دیده‌ای هرگز،
که از شرم نبود شاد‌پیغامی،
میان کوچه‌ها سرگشته می‌چرخند؟
نپرسیدی چرا وقتی که یاسی، عطر خود تقدیم باغی می‌کند
چیزی نمی‌خواهد



و چشمان تو آیا سوره‌ای از این کتاب هستی زیبا،
تلاوت کرده با تدبیر؟


تو از خورشید پرسیدی، چرا
بی‌منت و با مهر می‌تابد؟
تو رمز عاشقی، از بال پروانه، میان شعله‌های شمع، پرسیدی؟
تو آیا در شبی، با کرم شب‌تابی سخن گفتی
از او پرسیده‌ای راز هدایت، در شبی تاریک؟

 

تو آیا، یاکریمی دیده‌ای در آشیان، بی‌عشق بنشیند؟
تو ماه آسمان را دیده‌ای، رخ از نگاه عاشقان نیمه‌شب‌ها بربتاباند؟
تو آیا دیده‌ای برگی برنجد از حضور خار بنشسته کنار قامت یک گل؟
و گلبرگ گلی، عطر خودش، پنهان کند، از ساحت باغی؟



تو آیا خوانده‌ای با بلبلان، آواز آزادی؟



تو آیا هیچ می‌دانی،
اگر عاشق نباشی، مرده‌ای در خویش؟
نمی‌دانی که گاهی، شانه‌ای، دستی، کلامی را نمی‌یابی ولیکن سینه‌ات لبریز از عشق است…



تو پرسیدی شبی، احوال ماه و خوشه زیبای پروین را؟
جواب چشمک یک از هزاران اخترِ آسمان را، داده‌ای آیا ؟!

 

ببینم، با محبت، مهر، زیبایی،
تو آیا جمله می‌سازی؟



نفهمیدی چرا دل‌بستِ فالِ فالگیری می‌شوی با ذوق!
که فردا می‌رسد پیغام شادی!
یک نفر با اسب می‌آید!
و گنجی هم تو را خوشبخت خواهد کرد!



تو فهمیدی چرا همسایه‌ات دیگر نمی‌خندد؟
چرا گلدان پشت پنجره، خشکیده از بی‌آبیِ احساس؟
نفهمیدی چرا آیینه هم، اخمِ نشسته بر جبینِ مردمان را برنمی‌تابد؟ 

نپرسیدی خدا را، در کدامین پیچ، ره گم کرده‌ای آیا؟

 

جوابم را نمی‌خواهی تو پاسخ داد، ای آیینه دیوار!!؟
ز خود پرسیده‌ام در تو!
که عاشق بوده‌ام آیا!!؟
جوابش را تو هم، البته می‌دانی
سکوت مانده بر لب را
تو هم ای من!
به گوش بسته می‌خوانی




قسمت‌هایی از شعر بسیار زیبای "کیوان شاهبداغی"

یه جورایی خودم توی اون قالب غریبی میکردم بخاطر همین قالب رو برگردوندم

                                                                                                                                                                                                                                           فاطمه جان!سوز مانند مار زخم خورده ای در من میپیچدو با اتش بغض در جانم میدود و وجودم را شعله ور میسازد. . .

ان زمان که کودکانت در گوشه خانه پناه گرفته و میگریستند ان قدر معصومانه که مظلومیت و معصومیت از خود شرم میکردند.

غم انچنان بر خانه علی چنبره زده است که گویی بهتر از اینجا پیدا نکرده است . . .

در ارزوی زهرا شرمگین است چرا که دیگر از او جانی برای عذرخواهی باقی نمانده تا خاکستری بر زخم زهرا شود.

شعله های اتش

نمیدانندکه چگونه از جلوی خانه علی فرار کنند و سرگردان و گریزان راه به سوی اسمان پیش میگیرند و از پشیمانی و سرنوشت شومی که برای انها رقم خورد چهره سیاه میکنند .

و اما اب

بیچاره نمیداند که بر کجا بریزد و سرگردان انگشت حیران بر دهان گرفته است.ایا بر اتس دل  کودکان بریزد؟ایا برتن پاک و معصوم تو ارام و صبور فرود اید ؟

ای جان ! چقدر سنگدلی که هنوزدر بدن مانده ای

طاقت را ببین که چگونه سرگردان و حیران سر به بیایان گذاشته است و دوان دوان از میان زخمهای علی راه باز میکند و پا به گریز میگذارد!

آه از غربت بی انتهای علی

آه که چقدرعلی مظلوم و تنها مانده است . . .

چه میشد ان روز شمشیرها و نیزه ها راه کوچه بنی هاشم را گم میکردند . . .

کاش در وسعت محدود بقیع تکه سنگی بود و روی ان نوشته بود " این جا قبر زهراست "

لازم است گاهی از خانه بیرون بیایی و خوب فکر کنی ببینی باز هم می‌خواهی به آن خانه برگردی یا نه؟!

لازم است گاهی از مسجد، کلیسا و ... بیرون بیایی و ببینی پشت سر اعتقادت چه میبینی ترس یا حقیقت ؟!

لازم است گاهی از ساختمان اداره بیرون بیایی، فکر کنی که چه‌قدر شبیه آرزوهای نوجوانیت است؟

لازم است گاهی درختی، گلی را آب بدهی، حیوانی را نوازش کنی، غذا بدهی ببینی هنوز از طبیعت چیزی در وجودت هست یا نه؟!

لازم است گاهی پای کامپیوترت نباشی، گوگل و ایمیل و فلان و بهمان را بی‌خیال شوی، با خانواده ات دور هم بنشینید ، یا گوش به درد دل رفیقت بدهی و ببینی زندگی فقط همین آهن‌پاره‌ی برقی است یا نه؟!!

لازم است گاهی بخشی از حقوقت را بدهی به یک انسان محتاج، تا ببینی در تقسیم عشق در نهایت تو برنده ای یا بازنده ؟!

لازم است گاهی عیسی باشی، ایوب باشی، انسان باشی ببینی می‌شود یا نه؟!

و بالاخره لازم است گاهی از خود بیرون آمده و از فاصله ای دورتر به خودت بنگری واز خود بپرسی که سالها سپری شد تا آن بشوم که اکنون هستم. آیا ارزشش را داشت .

خب سال که عوض شد گفتم منم یه صفایی به وبلاگم بدم و قالب عوض کنم . . .

عوض کردم ولی به دلم که نشسته انگار لوتوس با همون قالب لوتوسه . . .

مگه نه ؟

شما خوشتون اومد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نظرتون بگید . . .

چه بد ؟ بی بی (توران دخت یزدانیان) فوت کرد . . . من خیلی دوسش داشتم شبیه مادربزرگ خودم بود . . . خدا رحمتشون کنه . . .

پروردگارا! تقدیر دوستان را در سال تازه به‌گونه‌ای

قرار ده که در پایان سال، از گذشته خود افسوس نخورند . . .

اول از خرید شروع میشه لباس و کیف و کفش و لوازم خونه . . .

بعد هم مشغول خونه تکونی و تمیزی و مرتب کردن خونه و حتی محل کار . . .

و بعد هم خرید شیرینی و اجیل و ماهی گلی و تدارک شام مخصوص شب عید .  . .

همه روزهای خوب و شاد و همه ادمها پر انرژی . . .

از همه مهمتر چهارشنبه سوزی

یکی دو روزی که همه کارها تموم میشه و وقتی برای استراحت پیش میاد . . .

حال دلت چطوره ؟

گرفته ؟ یا تنگ شده ؟

همه ما هر چقدر هم که شاد باشیم باز یه چیزی هست که دلمونو تنگ بیاره

نبود کسی که باعثش خودمونیم

شما اینا رو قبول دارید؟

دل من گرفته . . . تنگ امده . . .

هیچ چیز تصادفی اتفاق نمی افتد:

از خواب که بیدار میشوی هدیه ای بر روی تختت می بینی، قبل از شستن صورتت کنجکاوانه آنرا می گشایی

شاید خیلی هدیه ات را دوست نداشته باشی ، آنرا گوشه ای می گذاری

روز بعد دوباره هدیه ای می بینی، شاید این هدیه را خیلی دوست داشته باشی

این هدیه خوب هر چیز دوست داشتنی ای می تواند باشد

این هدیه هر روز از خدا به دستت می رسد و تو آگاه نیستی ، هدیه تو یک روز کامل زندگیست

بعضی اوقات پر از شادی و موفقیت

پس بیا هر روز از خدا بخاطر این هدیه ها تشکر کن و سعی کن که از آن بهترین استفاده را کنی

اگر هدیه امروزت را دوست نداری منتظر باش چون روز دیگری در راه است

سلام به همگی

بلاخص دوست داران حیوانات

بالاخره من صاحب لاک پشت شدم

داداشم برا عیدی بهم داده

من که به ارزوم رسیدم 

شما هم برسید

بچه یکی از دوستامون اومده میزارمش کف دستش اندازه کف دستشم نمیشه ها ولی میگه منو میخوره 

  بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

                                   همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                  شدم آن عاشق دیوانه که بودم

         در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

            باغ صد خاطره خندید

                                               عطر صد خاطره پیچید

یادم اید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

                              ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

                                     تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

                      شب و صحرا و گل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

             یادم آید تو به من گفتی :

از این عشق حذز کن!

                         لحظه ای چند بر این آب نظر کن

                                                   آب آیینه عشق گذران است

                                                تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

      باش فردا که دلت باد گران است!

           تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

 با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم . نتوانم

                          روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

                                                چون کبوتر لب بام تو نشستم

 تو به من سنگ زدی

            من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

                           تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

 حذر از عشق؟ ندانم  . نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

                                                                           مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت....

اشک در چشم تو لرزید

                  ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

                                          پای در دامن اندوه کشیم

                                                                                 نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

                                   نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم....

بی تو اما

   به چه حالی من از آن کوچه گذشتم......